NGINX: Dlaczego nie zawsze if-is-evil?

10 Sep 2020

best-practices  http  if-is-evil  location  nginx  server-name 

Share on:

Podczas studiowania meandrów NGINX’a, kilkukrotnie spotkałem się ze stwierdzeniem, że wyrażeń z if należy unikać jak ognia. Na pewno są ku temu przesłanki, zwłaszcza że sami autorzy utworzyli poświęcony temu tematowi specjalny artykuł pod tytułem If is Evil… when used in location context, który przestrzega przed nadmiernym używaniem tej dyrektywy, przedstawia potencjalne problemy i proponuje alternatywne rozwiązania.

Analizując konfiguracje serwera NGINX, na pewno nie raz spotkałeś się z podobnym zapisem:

server {

  server_name example.com www.example.com;

  if ($host = www.example.com) {

    return 301 https://example.com$request_uri;

  }

}

Jeśli kiedykolwiek budowałeś mechanizm ACL, mogłeś wykorzystać konstrukcję podobną do poniższej:

location /app1/endpoint.html {

  if ($whitelist) {
    set $pass 1;
  }

  if ($pass = 1) {
    proxy_pass http://localhost:80;
  }

  if ($pass != 1) {
    return 301 https://example.com;
  }

}

Widzisz, że obie wykorzystują instrukcję warunkową if. W tym wpisie chciałbym przyjrzeć się bliżej temu problemowi i wyjaśnić, w jaki sposób używać jej poprawnie, dlaczego korzystanie z niej nie zawsze jest takie złe, oraz, co chcę wyraźnie zaznaczyć, dlaczego w większości przypadków należy używać if z rozwagą niezależnie od zastosowania.

Czym właściwie jest dyrektywa if? #

Dyrektywa if (jest to tak naprawdę oddzielny kontekst) jest częścią modułu przepisywania, który w sposób bezwzględny wykonuje i ocenia przypisane do niego instrukcje. Moduł ten w większości przypadków służy do zmiany adresów URL (ich części lub całości) i do sterowania przepływem przetwarzania, czyli kontrolowania przychodzących żądań, np. dzięki niemu żądanie może zostać przekazane do aplikacji, jeśli treść będzie generowana dynamicznie.

Musimy wiedzieć, że dyrektywy z tego modułu (takie jak set, break, return, rewrite czy omawiana if) są przetwarzane w następującej kolejności:

Ponadto, jeśli masz dwie instrukcje if w tym samym bloku, które spełniają określone kryteria, to druga z nich będzie miała pierwszeństwo i tylko ona zostanie wykonana.

Oficjalna dokumentacja dla tego modułu mówi o jeszcze jednej niezwykle istotnej rzeczy:

The specified condition is evaluated. If true, this module directives specified inside the braces are executed, and the request is assigned the configuration inside the if directive. Configurations inside the if directives are inherited from the previous configuration level.

Co oznacza, że jeśli warunek jest prawdziwy (wartość 1 lub true), dyrektywy tego modułu określone w nawiasach klamrowych zostaną wykonywane, a żądanie będzie przypisane do konfiguracji wewnątrz dyrektywy if. Natomiast konfiguracje wewnątrz dyrektyw if będą dziedziczone z poprzedniego poziomu konfiguracji. Dokładną informację o możliwych wartościach warunku i tego jak jest testowany, znajdziesz w oficjalnej dokumentacji modułu przepisywania.

Dyrektywa if w NGINX ma w praktyce pewne dziwactwa a administratorzy mogą jej nadużywać, gdy nie mają wystarczającej wiedzy na temat tego jak działa. Wydaje mi się, że zalecenia, aby pomijać tę dyrektywę, mogą wywodzić się z tego, że istnieje potencjalne ryzyko zrobienia złej konstrukcji if, która może doprowadzić do nieoczekiwanych problemów.

Generalnie w świecie NGINX rzecz zwana if nie jest tak naprawdę if w żadnym standardowym sensie i należy traktować ją bardziej jako przełącznik. Najprawdopodobniej całkowicie nieświadomie pojawia się tutaj porównanie do instrukcji warunkowej z prawdziwych języków programowania (w NGINX lepiej byłoby ją nazwać inaczej, aby uniknąć nieporozumień). Jednak jest to intuicyjne porównanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się logiczne, ponieważ if jest pierwszą rzeczą, której się uczysz w każdym języku programowania i pseudo programowania.

If w kontekście location #

Rozpocznijmy od pierwszego problemu, który jest na prawdę problemem jeśli wykorzystamy instrukcję if w kontekście location. Mówiąc w skrócie, blok if () {...} tworzy (zagnieżdżony) blok lokalizacji, który po spełnieniu podanego warunku zostanie wykonany.

Dyrektywa if zdefiniowana w kontekście lokalizacji, w niektórych przypadkach nie robi tego, czego oczekujesz, ale zamiast tego robi coś zupełnie innego i często nieprzewidywalnego. Ogólnym zaleceniem jest, jeśli to możliwe, aby unikać jej w kontekście location.

Idąc za oficjalną dokumentacją, jedyne w 100% bezpieczne rzeczy, które można zrobić wewnątrz bloku if w kontekście lokalizacji, to: return ...; i rewrite ... last;. Każde inne rozwiązanie może spowodować dziwne zachowania, w tym skutkujące błędem naruszenia ochrony pamięci.

Na przykład, jeśli w bloku location deklarujesz kilka wartości nagłówka oraz wykorzystujesz instrukcję warunkową if do ich testowania, w przypadku kiedy jedna z nich zostanie spełniona, pozostałe nie zostaną przetestowane, a ich zawartość nie zostanie wykonana. Aby rozwiązać ten problem, należy ponownie zadeklarować większość zmiennych nagłówka wewnątrz i poza instrukcją if co jest oczywiście niezwykłym utrudnieniem i powoduje rozrastanie i tak niełatwej do interpretacji konfiguracji. Często rozwiązaniem problemu instrukcji warunkowej jest dodanie nowego bloku lokalizacji:

location / {
  [...]
}

location ~* \.(eot|ttf|woff|woff2)$ {
  add_header Access-Control-Allow-Origin *;
}

Są oczywiście przypadki, w których nie można uniknąć użycia instrukcji if, na przykład, jeśli trzeba przetestować jakąś zmienną, która nie ma równoważnej dyrektywy w konfiguracji. Dokumentacja podaje tutaj dwa przykłady:

if ($request_method = POST ) {
  return 405;
}
if ($args ~ post=140){
  rewrite ^ http://example.com/ permanent;
}

Weźmy jednak na warsztat przykład pokazujący dziwne i nieprzewidziane zachowania, który jednak dosyć mocno związany jest z dziedziczeniem konfiguracji (zwłaszcza między zagnieżdżonymi lokalizacjami) oraz, w pewnym sensie, fazami przetwarzania żądań, które opisałem w artykule NGINX: Nieodpowiednie użycie dyrektywy deny.

Dobrze, przyjmijmy, że mamy taką konfigurację:

location /vars {

  set $a 5;
  if ($a = 5) {
    set $a 6;
  }
  set $a 7;

  proxy_pass http://172.31.254.216:80;
  more_set_headers "X-Foo: $a";

}

Po wykonania żądania dostaniemy taką odpowiedź:

HTTP/2 200date: Thu, 10 Sep 2020 07:24:31 GMTcontent-type: text/htmlcontent-length: 26etag: "5f59d19b-1a"accept-ranges: bytesx-foo: 7OK - Inside /vars.

W pierwszej kolejności NGINX wykonuje wszystkie dyrektywy w fazie przepisywania (moduł rewrite) i to w kolejności wystąpienia w pliku konfiguracyjnym. Czyli w tej fazie nastąpi wykonanie poniższych dyrektyw jedna po drugiej:

set $a 5;
if ($a = 5) {
  set $a 6;
}
set $a 7;

Co w konsekwencji ustawi wartość zmiennej a na 7. Jest to logiczne zachowanie i nie ma w tym niczego dziwnego: ustawiamy wartość 5 dla zmiennej, następnie ją testujemy, jeśli warunek jest spełniony, przypisujemy jej nową wartość, na koniec wychodzimy z bloku if i wykonujemy następną instrukcję przypisania. Następnie żądanie kierujemy do odpowiedniego backendu i w odpowiedzi doklejamy nagłówek x-foo z odpowiednią wartością, tj. równą 7.

Zmodyfikujmy jednak ten przykład:

location /vars {

  set $a 5;
  if ($a = 5) {
    set $a 6;
    return 404;
  }
  set $a 7;

  proxy_pass http://172.31.254.216:80;
  more_set_headers "X-Foo: $a";

}

W tym przypadku otrzymamy odpowiedź:

HTTP/2 404date: Thu, 10 Sep 2020 07:34:11 GMTcontent-type: text/htmlcontent-length: 548x-foo: 6

› <html>
› <head><title>404 Not Found</title></head>
› <body>
› <center><h1>404 Not Found</h1></center>
› <hr><center>nginx</center>
› </body>
› </html>

Widzimy, że odpowiedź o kodzie 404 została zwrócona z serwera proxy i ponownie został dołączony nagłówek x-foo tym razem z wartością równą 6. Gdyby nie było przypisania wewnątrz bloku if, wartość zmiennej wynosiłaby 5.

Możesz zadać pytanie dlaczego tak się dzieje, skoro ustawiliśmy zmienną, przypisaliśmy jej wartość i rzuciliśmy od razu wyjątek (w postaci odpowiedniego kodu odpowiedzi), chcąc zakończyć dalsze przetwarzanie, jednak tak się nie dzieje mimo tego, że ustawienie nagłówka jest poza zakresem dyrektywy if w której użyliśmy dyrektywy return? Jest tak z racji tego, że żądania przetwarzane są w fazach, a faza przepisywania (do której należy dyrektywa return) wykonywana jest w tej samej fazie (nie zawsze tak jest, jednak w tym przypadku akurat tak), w której działa dyrektywa more_set_headers. Spójrzmy na zrzut pliku z logiem:

2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 rewrite phase: 2
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script value: "5"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script set $a
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script var
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script var: "5"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script value: "5"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script equal
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script if
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script value: "6"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script set $a
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http finalize request: 404, "/vars/?" a:1, c:1
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http special response: 404, "/vars/?"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 headers more header filter, uri "/vars/"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script var: "6"
2020/09/11 09:53:11 [debug] 66097#100369: *5088 http script copy: ""

Natomiast w przypadku poprzedniego przykładu wygląda to tak:

2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 rewrite phase: 2
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script value: "5"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script set $a
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script var
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script var: "5"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script value: "5"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script equal
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script if
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script value: "6"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script set $a
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script value: "7"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script set $a
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 post rewrite phase: 3
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 generic phase: 4
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http vts limit handler
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 generic phase: 5
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 generic phase: 6
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 access phase: 7
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 vts set filter variables
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 access phase: 8
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 access phase: 9
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 post access phase: 10
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 generic phase: 11
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 generic phase: 12
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http init upstream, client timer: 0
[...]
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy status 200 "200 OK"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Server: openresty/1.17.8.1"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Date: Thu, 10 Sep 2020 07:55:43 GMT"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Content-Type: text/html"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Content-Length: 19"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Connection: close"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "ETag: "5f59d4f6-13""
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header: "Accept-Ranges: bytes"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http proxy header done
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 headers more header filter, uri "/vars/"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script var: "7"
2020/09/10 09:55:42 [debug] 62089#100678: *5055 http script copy: ""

Widzimy, że w pierwszym przykładzie nagłówki są dołączane już w innej fazie (na samym końcu) i dopiero po otrzymaniu odpowiedzi z backendu. W obu przypadkach dyrektywa proxy_pass nie jest wykorzystywana, ponieważ wykonywana jest w fazie, która następuje po fazie przepisywania, w której kończymy przetwarzanie za pomocą dyrektywy return. Tutaj też widać, że dyrektywa more_set_headers uruchomiona zostaje w innej fazie niż w przykładzie wcześniejszym. Jeśli zmodyfikujemy przykład raz jeszcze, ustawiając tę dyrektywę w bloku if, czyli:

location /vars {

  set $a 5;
  if ($a = 5) {
    set $a 6;
    proxy_pass http://172.31.254.216:80;
  }
  set $a 7;

  more_set_headers "X-Foo: $a";

}

Otrzymamy w odpowiedzi:

HTTP/2 200date: Thu, 10 Sep 2020 09:08:32 GMTcontent-type: text/htmlcontent-length: 19etag: "5f59d4f6-13"accept-ranges: bytesx-foo: 7OK - Inside /vars.

Dyrektywa proxy_pass nie kończy przetwarzania i jest wykonywana w całkowicie innej fazie:

2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 rewrite phase: 2
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script value: "5"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script set $a
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script var
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script var: "5"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script value: "5"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script equal
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script if
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script value: "6"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script set $a
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script value: "7"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script set $a
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 post rewrite phase: 3
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 generic phase: 4
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http vts limit handler
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 generic phase: 5
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 generic phase: 6
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 access phase: 7
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 vts set filter variables
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 access phase: 8
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 access phase: 9
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 post access phase: 10
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 generic phase: 11
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 generic phase: 12
[...]
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy status 200 "200 OK"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Server: openresty/1.17.8.1"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Date: Thu, 10 Sep 2020 09:10:25 GMT"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Content-Type: text/html"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Content-Length: 19"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Connection: close"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "ETag: "5f59d4f6-13""
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header: "Accept-Ranges: bytes"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http proxy header done
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 headers more header filter, uri "/vars/"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script var: "7"
2020/09/10 11:10:23 [debug] 62878#100672: *5085 http script copy: ""

Jednak gdybyśmy użyli poniższej konstrukcji:

location /vars {

  set $a 5;
  if ($a = 5) {
    set $a 6;
    proxy_pass http://172.31.254.216:80;
    return 404;
  }
  set $a 7;

  more_set_headers "X-Foo: $a";

}

Otrzymamy taką samą odpowiedź jak w przykładzie drugim:

HTTP/2 404date: Thu, 10 Sep 2020 07:34:11 GMTcontent-type: text/htmlcontent-length: 548x-foo: 6

› <html>
› <head><title>404 Not Found</title></head>
› <body>
› <center><h1>404 Not Found</h1></center>
› <hr><center>nginx</center>
› </body>
› </html>

Widzisz ponownie, że kolejność ustawienia dyrektyw w pliku konfiguracyjnym nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Natomiast w celu obsługi dyrektywy proxy_pass należy utworzyć osobną lokalizację dla każdego wariantu użycia dyrektyw proxy_* czy fastcgi_*. Wynika to z faktu, że większość modułów obsługi treści nie dziedziczy konfiguracji z kontekstu nadrzędnego. Wniosek z tego taki, że nigdy nie należy używać tych dyrektyw w ramach kontekstu if. Poprawna konfiguracja powinna wyglądać tak:

location ~ \.php$ {
  ...
  if(...)  {
    error_page 418 = @fastcgi_1;
    return 418;
  }
}

location @fastcgi_1 {
  fastcgi_read_timeout 600;
  fastcgi_pass 127.0.0.1:9000;
}

Spójrzmy jeszcze na całkowicie inny przykład przestawiający wykorzystanie dyrektywy if oraz try_files w kontekście lokalizacji, a także wykorzystanie dyrektywy add_header do obsługi nagłówków odpowiedzi:

location ~* \.(css|js|jpe?g|png|gif|otf|eot|svg|ttf|woff|woff2|xml|json)$ {

  if ($request_method = 'OPTIONS') {
    add_header "x-foo: o";
    return 204;
  }

  if ($request_method = 'POST') {
    add_header "x-foo: p";
  }

  if ($request_method = 'GET') {
    add_header "x-foo: g";
  }

  try_files $uri @assets;

}

location @assets {
  return 301 https://example.com$request_uri;
}

W tym przypadku, gdy przetestowany warunek if jest prawdziwy, żądanie będzie obsługiwane właśnie w tym kontekście, zaś dyrektywa try_files nie będzie dziedziczona przez ten kontekst. Ponadto, jeśli try_files powróci do @assets, wówczas wszelkie dodane wcześniej nagłówki zostaną zapomniane, ponieważ przetwarzanie zaczyna się ponownie w nowym bloku lokalizacji, więc nagłówki muszą zostać tam dodane raz jeszcze. Dyrektywa add_header zachowuje się nieco inaczej niż inne dyrektywy (kolejna rzecz, na którą należy szczególnie uważać), ponieważ nie dziedziczy ona konfiguracji z innego bloku.

Jednym z rozwiązań tego problemu jest obsługa takiej konfiguracji, w której w bloku if ustawiane są zmienne, które w zależności od danej lokalizacji będą wykorzystywane bądź nie (add_header ignoruje pustą wartość). Widzisz jednak, że zaprezentowane niżej rozwiązanie jest, delikatnie mówiąc, trochę pogmatwane:

set $access-control-output 0;
location ~* \.(css|js|jpe?g|png|gif|otf|eot|svg|ttf|woff|woff2|xml|json)$ {
  set $access-control-output 1;
  try_files $uri @cdn;
}

set $acao = "";
set $acam = "";
if ($access-control-output) {
  set $acao = $http_origin;
  set $acam = "GET, OPTIONS";
}

map "$access-control-output:$request_method" $acma {
  "1:OPTIONS" 1728000;
  default     "";
}

location @assets {
  add_header 'Access-Control-Allow-Origin' $acao;
  add_header 'Access-Control-Allow-Methods' $acam;
  add_header 'Access-Control-Max-Age' $acma;
  return 301 https://example.com$request_uri;
}

Jednym z rozwiązań przypadku dyrektywy add_header jest umieszczenie nagłówków w osobnym pliku (zwłaszcza, jeśli jest ich wiele) i dołączanie go w każdym miejscu, gdzie chcemy, aby były one dodane, na przykład:

include headers/proxy-headers.conf;

if ($http_origin ~ '^https?://*.\.com') {
  include headers/cors-headers.conf;
}

if ($request_method = 'OPTIONS') {
  include headers/options-headers.conf;
}

Te przykłady pokazują, że dziedziczenie modułów obsługi treści (ang. content handlers) czy modułu ngx_proxy między zagnieżdżonymi lokalizacjami (ang. nested locations) odgrywa kluczową rolę. Podobnie z fazami przetwarzania, przez które przechodzi każde żądanie i według których NGINX wykonuje dane dyrektywy (a nie na podstawie umieszczenia ich w konfiguracji, co oznacza, że ich wykonanie nie jest związane w niektórych przypadkach z ich kolejnością). Oczywiście nie wszystkie moduły dziedziczą inne moduły (np. moduł echo, który pracuje w fazie treści, tj. NGX_HTTP_CONTENT_PHASE) co wprowadza dodatkową komplikację, przez co jeszcze bardziej trzeba uważać na skutki uboczne dziedziczenia konfiguracji bloków if.

Większość problemów polega w zasadzie na tym, że kolejność przetwarzania żądań może bardzo często prowadzić do nieoczekiwanych wyników, które wydają się podważać znaczenie kontekstu if. Jedynymi dyrektywami, które są uważane za niezawodnie bezpieczne do użycia w kontekstach location oraz if, są dyrektywy return i rewrite (te, dla których ten kontekst został tak naprawdę stworzony). Inną rzeczą, o której należy pamiętać podczas używania bloku if, jest to, że dyrektywa try_files w tym samym kontekście staje się bezużyteczna.

Alternatywnym rozwiązaniem, w którym if działa jak prawdziwa i dobrze znana z innych języków programowania instrukcja, jest wykorzystanie modułu Lua.

Powyższe przykłady zostały zainspirowane świetnym artykułem How nginx “location if” works, który polecam przeczytać, aby poznać więcej możliwych problemów, które może bądź mogła wygenerować instrukcja if. Specjalnie napisałem, że mogła, ponieważ w testowanej przeze mnie wersji, tj. nginx/1.18.0, nie udało mi się większości zreprodukować.

If w kontekście server #

Zgodnie z oficjalnym artykułem Pitfalls and Common Mistakes jednym z zaleceń jest porzucenie instrukcji if podczas sprawdzania nazwy serwera w kontekśćie server {...}. Przejdźmy od razu do przykładu, który został zaprezentowany na początku tego artykułu:

server {

  server_name example.com www.example.com;

  if ($host = www.example.com) {

    return 301 https://example.com$request_uri;

  }

}

Teraz, jeśli określisz instrukcję if w celu sprawdzenia nagłówka Host, oznacza to, że nagłówek ten zostanie sprawdzony dwukrotnie, najpierw w celu wybrania wirtualnego hosta (dyrektywa server_name), a następnie w celu sprawdzenia warunku (zmienna $host). Widzimy, że jest to dwa razy więcej pracy dla procesora i w pewnym sensie burzy to logikę przetwarzania i weryfikacji żądania.

W wielu artykułach i zaleceniach alternatywnym rozwiązaniem jest rozbicie takiej konfiguracji na dwa bloki server {...}. Kontrargumentem dla takiego rozwiązania może być zużycie pamięci dla dwóch, oddzielnych bloków serwera. Jednak alokacja pamięci jest taka sama podczas całego życia żądania, podczas gdy podwójna ocena nagłówka Host ma miejsce przy każdym żądaniu.

Jeżeli chodzi dziwne zachowania, jak w przypadku bloku location, to tutaj użycie instrukcji if jest bezpieczniejsze, ponieważ dozwolone są w nim tylko dyrektywy modułu przepisywania. Właściwie oficjalna dokumentacja wręcz sugeruje przeniesienie if do bloku server, jeśli to możliwe, aby uniknąć niektórych znanych ograniczeń.

Należy wspomnieć jeszcze o zmiennych (niezależnie od bloku, w którym je wykorzystujemy). Otóż mówiąc ogólnie, zasada jest taka, że można ustawić zmienne w if i następnie ich użyć poza tym blokiem:

set $foo "";
if ($http_X_Id) {
  set $foo "bar";
}

proxy_set_header X-Header $foo;

Wynika to z tego, że wewnętrzny blok lokalizacji (w którym rezyduje if) dziedziczy procedurę obsługi treści z bloku zewnętrznego (ponieważ sam go nie ma). Instrukcje if nie są jednak dobrym sposobem ustawiania niestandardowych nagłówków, ponieważ mogą powodować ignorowanie instrukcji spoza bloku if. Zaleceniem jest tutaj użycie dyrektywy map, która nie jest podatna na takie problemy:

map $http_X_Id is_foo {
  default "No";
  ~. "Yes";
}

Następnie w bloku lokalizacji:

location ~ / {
  proxy_set_header X-Header $is_foo;
}